Ingrid OonincxIMG_20121122_133929 (2)Groot nieuws! Na bijna twee jaar te hebben geblogd, verhuist ‘Thrillerschrijvers bloggen’ vanaf 1 maart 2013 naar thrillersite Crimezone.nl, de grootste site voor thrillerliefhebbers in Nederland.

We zijn supertrots dat we onze correspondentie als vaste bloggers van Crimezone mogen voortzetten. Ook op Crimezone delen we onze observaties, bevindingen, hoogtepunten en frustraties met jullie. Dat blijven we doen in de vertrouwde correspondentievorm. Maar er zijn ook veranderingen. Het blog verschijnt voortaan op zaterdag (15.00 uur) en de frequentie wordt bijgesteld naar één blog in de twee weken.

Natuurlijk laten we ons ook op Crimezone.nl inspireren door gastbloggers. Je zult dit jaar zeker ook binnen- en buitenlandse gastbloggers voorbij zien komen, zoals onze collegaschrijvers Michael Berg en Heleen van der Kemp.

Trouwe lezers, wij hopen dat jullie ons blijven volgen op Crimezone.nl.
Tot zaterdag 2 maart!

Anita Terpstra en Ingrid Oonincx

Advertenties

IMG_20121122_133929 (2)Of ik OVERMAND los kan laten Ingrid? Moi, miss Controlfreak? Dacht het niet! Maar ik zal wel moeten. OVERMAND verschijnt 28 februari. Terwijl ik dit tik, liggen de driehonderd pagina’s al bij de drukker. Of misschien is OVERMAND al gedrukt. En dat betekent dat ik geen zin, woord of komma nog kan veranderen. Maanden ben ik bezig geweest met mijn derde en het boek loslaten voelt een beetje alsof ik tegen een peuter zeg: hier heb je je koffer, trek de wijde wereld maar in, tabee, je kunt het.

Dat kan toch helemaal niet? Ik zou onmiddellijk opgepakt worden door de politie. Ik hoor mijn derde nog te koesteren, tenminste tot het volwassen is. Ik troost me met de gedachte dat de boeken straks terecht zullen komen bij boekenliefhebbers en dat ze er goed voor zullen zorgen. Dat ze ergens binnen, waar het warm en behaaglijk is, op een nachtkastje zullen liggen of op de bank en straks fier in een boekenkast zullen staan.

Ach, het zijn mixed emotions, want tegelijkertijd ben ik stiekem ook wel een beetje opgelucht. Het is alsof ik maandenlang vier gasten (en af en toe hun familie en vrienden) over de vloer heb gehad. Ze waren er toen ik at, kookte, in de rij voor de kassa stond en in bed lag. Ze waren er gewoon altijd. In mijn hoofd. Het is tijd voor ze om te gaan. Het is klaar. Ik wil rust!

Al maak ik me wat dat betreft weinig illusies. Zij gaan, maar de nieuwe gasten staan alweer te trappelen. Op dit moment ben ik druk bezig met boek vier. Nu zijn de personages nog welkom en ik vraag ze dan ook het hemd van het lijf. Het heeft veel weg van een nieuwe vriendschap: ik ben gewoon een beetje verliefd op ze en wil het liefst in ze kruipen. Wat eten ze graag, wat voor kleding dragen ze, wat voor soort humor hebben ze, wat maakt ze kwaad of vrolijk, wat broedt er onderhuids ?

Ingrid, ik moet er weer een beetje inkomen bij boek vier en mijn schrijfritme is ver te zoeken. Hoe ziet jouw schrijfritme eruit?

Anita Terpstra

Ingrid OonincxAnita vroeg waarom ik een nieuw portret heb laten maken. Dat lijkt me nogal logisch. Door een speling van het lot belandde deze bruinogige blondine als een vamperige brunette met blauwe ogen op het omslag van mijn debuut. Het had iets te maken met belichting, een ijverige visagiste en een verkeerde keuze bij de haarverfafdeling van de kruidenier, maar de gevolgen waren desastreus: geen mens herkende me.

Mijn uitgever maakte zich er geen zorgen om. Op zich was het een prima foto, maar ik moest me continu verantwoorden aan familie, vrienden, kennissen en zelfs aan onbekenden. Soms hoorde ik ze gniffelen, vermoedelijk om die knalroze lippenstift of die geposeerde houding. Ik besloot dat ik weer op mezelf wou lijken en vroeg bij de uitgever om een nieuwe auteursfoto. Toen de midprice editie van Botsing verscheen was het zo ver. Een ding was duidelijk: ik zou het deze keer heel anders aanpakken.

Ik riep dus meteen dat ik geen visagiste nodig had en dat ik het allemaal zelf wel zou regelen. Ik trok mijn mooiste jurk aan, verschoof mijn saaie middenscheiding een tikje naar links en deed een subtielere kleur lippenstift op. De start was goed. Nu verwacht je misschien een anekdote waaruit blijkt dat het uiteindelijk toch weer fout ging, maar dat was gelukkig niet zo. Het ging juist heel ontspannen en fijn. De fotografe kwam naar mijn huis, we dronken thee en maakten daarna foto’s op verschillende plekken.

Het resultaat is prima. Ten eerste lijk ik nu op de mevrouw achterop het boek en dat is al een hele verbetering. Ten tweede sta ik er best goed op. Dat daar zeker honderd foto’s voor nodig waren, doet er niet toe, ik ben tenslotte geen fotomodel. Het is namelijk best moeilijk om naturel te blijven tijdens zo’n fotosessie. Op een gegeven moment ga je staren of rare grimassen trekken. Dan moet je soms even wegkijken of met je wangen schudden en brrrrr roepen en als je dan weer in de camera kijkt zie je er lekker ontspannen uit. Die duurbetaalde topmodellen hebben gelijk: het is heel hard werken.

Wat de rol van de uitgever was? De dames van de uitgeverij kregen de tien beste foto’s te zien. Daaruit kozen we samen de beste. We waren het snel eens. Helemaal goed dus. Terugkijkend kenden ze me natuurlijk nog niet echt goed toen mijn eerste boek verscheen en was het voor mij ook allemaal nieuw en spannend. Nu kennen we elkaar beter en weten we ook wat echt bij mij past. Het is even afstemmen om de juiste balans te vinden tussen de authenticiteit van een schrijver en de marketingoverwegingen die meespelen bij het maken van een boekomslag.

Anita, je derde boek gaat bijna verschijnen. Kun je het boek een beetje loslaten?

IMG_20121122_133929 (2)Ik doe niet aan uitvluchten, Ingrid. Noppes, nada, niente. Als Jaap Jongbloed besluit een spin-off te maken van ‘Het mooiste meisje van de klas’ namelijk ‘Het braafste meisje van de klas’ dan kom ik beslist in aanmerking voor een aflevering. Ik ben überbraaf. Op de lagere school was ik in een felle competitie verwikkeld met een aantal net zo streberige klasgenootjes wie het verst was met taal en rekenen. Iedere dag nam ik een reken- of taalboekje mee naar huis. (Jaap, als je die oud-klasgenoten wilt bellen voor deelname, no worries, ik weet waar ze wonen.)

Ik was niet het type dat te laat begon met leren voor een proefwerk of overhoring, integendeel. Mijn ouders hoefden zich ook niet te bemoeien met mijn schoolwerk, daar werd ik alleen maar chagrijnig van. Ik wist zelf heel goed wat ik moest doen en wanneer. Had ik ooit een onvoldoende gehaald? Juistem.

Die werkethos heb ik nog steeds. Als er iets moet gebeuren, dan doe ik dat meteen. Ik stel nooit uit. Ik kan pas stilzitten als alle klussen zijn gedaan (ja, ik ben ook een lijstjesfreak). Ik heb heus wel eens geprobeerd om de boel wat los te laten, met het gevolg dat ik dan stikchagrijnig op de bank zit. Ik kan het gewoon niet.

Deadlines fungeren voor mij als een soort worst voor de neus. Nu moet ik bekennen dat mijn aan deadlines gekoppelde beloningsbeleid ook erg helpt om ze niet te beschouwen als afschrikwekkende monsters. Iedere keer als ik een deadline heb gehaald, dan mag ik… Nee, laat ik niet te veel verklappen.

De enige deadline die ik ooit heb gemist, was de uitgerekende datum van mijn oudste zoon. Ik troost mezelf met de gedachte dat ik de natuur mijn wil niet kan opleggen.

Ingrid, jij hebt onlangs een nieuw portret laten maken voor je boek. Wie beslist zoiets, jij of de uitgeverij?

Anita Terpstra